Metryczka
- Nazwa łacińska
- Reticulum (Ret)
- Najjaśniejsza gwiazda
- α Reticuli (α Ret)
- Jasność względna
- 3,32 mag
- Katalog Hipparcos
- HIP 19780
- Powierzchnia
- 114 deg² (miejsce: 82 z 88)
- Rektascensja
- 3h 13m 27s do 4h 37m 06s
- Deklinacja
- -67° 14' 53'' do -52° 44' 49''
- Sąsiednie gwiazdozbiory
- Zegar, Wąż Wodny, Złota Ryba
Widoczność
Gwiazdozbiór: Sieć
Sieć jest gwiazdozbiorem półkuli południowej. Gwiazdozbiór ten jest częściowo okołobiegunowy względem bieguna południowego. Oznacza to, że niektóre jego gwiazdy znajdują się tak blisko bieguna niebieskiego, że oglądane z Sydney nigdy nie zachodzą. Część gwiazdozbioru znajduje się tam zatem przez cały rok nad horyzontem.
Gwiazdozbiór ten łatwo odnaleźć, ponieważ leży mniej więcej w połowie drogi między jasnymi gwiazdami Kanopus i Achernar, gwiazdami głównymi gwiazdozbiorów Kilu i Erydanu. Ponadto znajduje się w pobliżu Wielkiego Obłoku Magellana. Jest to galaktyka karłowata odległa o ok. 160 000 lat świetlnych, licząca wiele miliardów gwiazd.
Historia
Francuski teolog Nicolas-Louis de Lacaille, który poświęcił życie astronomii, geodezji i matematyce, wprowadził 14 nowych gwiazdozbiorów półkuli południowej. W 1750 roku wyruszył w czteroletnią podróż na Przylądek Dobrej Nadziei, by m.in. obserwować gwiazdozbiory nieba południowego. Skatalogował przy tym prawie 10 000 gwiazd. Swoim nowym gwiazdozbiorom Nicolas-Louis de Lacaille nadawał przeważnie nazwy urządzeń technicznych. Tak powstały gwiazdozbiory Rzeźbiarz, Piec, Rylec, Pompa, Malarz, Mikroskop, Sieć, Oktant, Zegar, Kompas, Góra Stołowa, Luneta, Węgielnica i Cyrkiel. Ponadto podzielił wielki starożytny gwiazdozbiór Okręt Argo na trzy gwiazdozbiory: Kil, Rufę i Żagiel. Jego katalog gwiazd nieba południowego ukazał się w 1763 roku, rok po jego śmierci, pod tytułem „Coelum Australe Stelliferum”. Wspólną cechą jego 14 nowych gwiazdozbiorów jest to, że składają się ze stosunkowo słabych gwiazd.
Gwiazdozbiór ten wymyślił niemiecki astronom Isaac Habrecht II, który w 1621 roku przedstawił go na globusie nieba. Sam opublikował go jednak dopiero w 1628 roku w swojej książce „Planiglobium coeleste et terrestre”. W międzyczasie gwiazdozbiór rozpowszechnił niemiecki astronom Jacob Bartsch, który w 1624 roku zamieścił go na swoich mapach nieba pod nazwą „Rhombus” (romb). W 1752 roku Nicolas-Louis de Lacaille przemianował jednak ten gwiazdozbiór na „Reticulum Rhomboidalis” (sieć rombowa). Przez sieć rombową rozumiał grawerowaną siatkę w okularze lunety, za pomocą której dawniej mierzono pozycje gwiazd.
