Gwiazdozbiór: Wilk

Gwiazdozbiór: Wilk

Wilk jest gwiazdozbiorem półkuli południowej. Jego najjaśniejszą gwiazdą jest α Lupi. Naprzeciw niej znajduje się druga co do jasności gwiazda gwiazdozbioru, β Lupi. Gwiazda β Lupi to gorąca, błękitnobiała gwiazda o masie około dziewięciu mas Słońca. W odległej przyszłości, gdy w jej jądrze zabraknie wodoru, rozdmie się, stając się czerwonym nadolbrzymem. Wtedy wilk, którego centaur zdaje się przebijać włócznią, będzie miał czerwoną łapę.

Historia i mitologia

Gwiazdozbiór Wilka znany jest ludziom już od starożytności. Przez tysiąclecia najróżniejsze ludy łączyły z nim najrozmaitsze historie i mitologie. Arabowie znali go jako lwicę lub lamparta, Syryjczycy w dolinie Eufratu jako Zibu (zwierzę śmierci), Grecy jako Therion (dzikie zwierzę), a Rzymianie jako Bestia (bestia). Ponadto w starożytności gwiazdozbiór ten często łączono z gwiazdozbiorem Centaura. Centaur miał złożyć na ołtarzu (gwiazdozbiór Ołtarza) zwierzę ofiarne, które nadział na lancę. Nie istnieje jednak żadna antyczna mitologia na ten temat, dlatego mit ten z czasem nie przetrwał. Zniknął ostatecznie najpóźniej wtedy, gdy francuski astronom Nicolas-Louis de Lacaille (1713–1762) umieścił gwiazdozbiór Węgielnicy między gwiazdozbiorem Centaura a gwiazdozbiorem Ołtarza.

Babilończycy (na terenie dzisiejszego Iraku) znali natomiast ten gwiazdozbiór jako Ur-Idim (wściekły pies). Z pism z ok. 2000 roku p.n.e. zachowały się zaklęcia, które miały chronić przed ukąszeniami Ur-Idima. Ukąszenia Ur-Idima miały wywoływać śmiertelną chorobę, którą najprawdopodobniej była wścieklizna.

W 1603 roku, w epoce renesansu, niemiecki astronom Johann Bayer w swoim atlasie nieba „Uranometria” ostatecznie zdefiniował ten gwiazdozbiór jako Wilka. Jako pierwszy narysował go w dzisiejszej postaci. Bayer rysował jednak wiele postaci od tyłu zamiast od przodu, przez co starsze opisy gwiazd, takie jak „prawa ręka” czy „lewa stopa”, przestały pasować do jego rycin.