Metryczka
- Nazwa łacińska
- Eridanus (Eri)
- Najjaśniejsza gwiazda
- Achernar (α Eri)
- Jasność względna
- 0,45 mag
- Katalog Hipparcos
- HIP 7588
- Powierzchnia
- 1138 deg² (miejsce: 6 z 88)
- Rektascensja
- 1h 24m 49s do 5h 11m 13s
- Deklinacja
- -57° 54' 58'' do +0° 24' 13''
- Sąsiednie gwiazdozbiory
- Byk, Wieloryb, Piec, Feniks, Tukan, Wąż Wodny, Zegar, Rylec, Zając, Orion
Widoczność
Gwiazdozbiór: Erydan
Erydan jest gwiazdozbiorem półkuli południowej. Gwiazdozbiór ten jest częściowo okołobiegunowy względem bieguna południowego. Oznacza to, że niektóre jego gwiazdy znajdują się tak blisko bieguna niebieskiego, że oglądane z Sydney nigdy nie zachodzą. Część gwiazdozbioru znajduje się tam zatem przez cały rok nad horyzontem.
Gwiazdozbiór Erydanu ma przedstawiać wielką rzekę na krańcu świata lub rzekę świata podziemnego. Jego najjaśniejsza gwiazda, położona na południowym krańcu, nosi arabską nazwę Achernar (koniec rzeki). Jest to dziewiąta co do jasności gwiazda firmamentu, widoczna jednak tylko na półkuli południowej i na najbardziej wysuniętych na południe szerokościach półkuli północnej.
Mitologia
Faeton był synem boga słońca Heliosa. Pewnego dnia namówił ojca, by pożyczył mu swój rydwan słoneczny. Helios, który nie był z tego do końca zadowolony, przykazał mu nie zbaczać z wyznaczonego toru na niebie. O wschodzie słońca Faeton wskoczył na złoty, wysadzany klejnotami rydwan słoneczny, ciągnięty przez cztery konie. Konie od razu spostrzegły, że w rydwanie nie stoi Helios, i pognały przed siebie. Faeton nie miał ani siły, ani zręczności, by nimi kierować. Uwięziony w miotającym się rydwanie daleko poza torem, musiał patrzeć, jak ociera się o gwiazdy Wielkiego Wozu (w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy). Od tarcia rozgrzały się one tak bardzo, że śpiący obok gwiazdozbiór Smoka przebudził się i wściekle zasyczał. Gdy na dodatek gwiazdozbiór Skorpiona groźnie uniósł swoje jadowite żądło, Faeton ze strachu upuścił lejce. Rydwan słoneczny opadł nisko, tak że Ziemia stanęła w ogniu i groziło jej spalenie. Według mitografów Libia stała się wtedy pustynią, morza tego regionu wyschły, a Etiopowie otrzymali ciemny kolor skóry. Pełen gniewu Zeus przybył w pośpiechu, by zapobiec dalszym katastrofom, i powalił Faetona piorunem. Runął niczym spadająca gwiazda do rzeki Erydan. Wkrótce potem przepływali tamtędy Argonauci (z mitu o Okręcie Argo). Ujrzeli straszny widok: jego wciąż tlące się ciało i ptaki, które przelatując przez gryzący dym, spadały martwe z nieba.
Przyjaciel Faetona, król Kyknos, był bezgranicznie zasmucony jego przedwczesną śmiercią i odtąd błąkał się strapiony po brzegach Erydanu. Bogowie w końcu się nad nim zlitowali i umieścili go na niebie pod postacią łabędzia.
