Gwiazdozbiór: Indianin

Gwiazdozbiór: Indianin

Indianin jest gwiazdozbiorem półkuli południowej. Gwiazdozbiór ten jest częściowo okołobiegunowy względem bieguna południowego. Oznacza to, że niektóre jego gwiazdy znajdują się tak blisko bieguna niebieskiego, że oglądane z Sydney nigdy nie zachodzą. Część gwiazdozbioru znajduje się tam zatem przez cały rok nad horyzontem. Jego najjaśniejszą gwiazdą jest α Indi, która przedstawia tułów Indianina. Gwiazda ε Indi, odległa o niecałe 12 lat świetlnych, jest jedną z najbliższych sąsiadek Słońca. Krążą wokół niej dwa brązowe karły i gazowy olbrzym, którego Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba sfotografował bezpośrednio w 2024 roku.

Gwiazdozbiór Indianina leży na południowy zachód od gwiazdozbioru Żurawia i rozciąga się aż do gwiazdozbioru Oktantu, który znajduje się przy południowym biegunie niebieskim. Oktant jest południowym odpowiednikiem gwiazdozbioru Małej Niedźwiedzicy na półkuli północnej. W tym gwiazdozbiorze znajduje się południowa Gwiazda Polarna, σ Octantis. Ze względu na bliskość bieguna południowego jest jedyną gwiazdą południowego nieba, która zawsze znajduje się w tym samym miejscu.

Historia

Podczas gdy gwiazdozbiory półkuli północnej znane były już od starożytności i nawiązują do najróżniejszych mitologii, wiele gwiazdozbiorów półkuli południowej przez długi czas pozostawało bez nazwy. Zajęto się nimi dopiero w XVI wieku. W latach 1595–1597 holenderscy żeglarze Pieter Dirkszoon Keyser (starszy sternik) i Frederick de Houtman (brat kapitana) na zlecenie Petrusa Planciusa sporządzili podczas wyprawy mapę południowego firmamentu. Pod wpływem przeżyć z podróży do Indii Wschodnich nadali nazwy tuzinowi gwiazdozbiorów: Kameleon, Mucha, Ryba Latająca, Indianin, Żuraw, Ptak Rajski, Paw, Feniks, Złota Ryba, Wąż Wodny, Trójkąt Południowy i Tukan.

Obaj holenderscy żeglarze pływali głównie po Oceanie Indyjskim i sami zapewne nigdy nie postawili stopy w Ameryce. Nic więc dziwnego, że gwiazdozbiór ten bywa często nazywany także Hindusem. Na dawnych mapach nieba przedstawiano go jako tubylca ze strzałami lub włóczniami w dłoniach. Nie wiadomo na pewno, czy chodziło o rdzennego mieszkańca Ameryki, czy o mieszkańca Indii Wschodnich. Wzorem dla tego gwiazdozbioru byli prawdopodobnie Indianie, których portugalski żeglarz Magellan napotkał na początku XVI wieku w Patagonii i na Ziemi Ognistej.