Gwiazdozbiór: Żyrafa

Gwiazdozbiór: Żyrafa

Żyrafa jest gwiazdozbiorem półkuli północnej. Gwiazdozbiór ten jest okołobiegunowy względem bieguna północnego. Oznacza to, że jego gwiazdy znajdują się tak blisko bieguna niebieskiego, że oglądane z Berlina nigdy nie zachodzą. Gwiazdozbiór znajduje się tam zatem przez cały rok nad horyzontem.

Gwiazdozbiór leży między wyrazistymi gwiazdozbiorami Wielkiej Niedźwiedzicy, Woźnicy i Kasjopei a Gwiazdą Polarną z gwiazdozbioru Małej Niedźwiedzicy – dokładnie tam, gdzie nocne niebo wydaje się puste. Tylko w optymalnych warunkach uważny obserwator jest w ogóle w stanie dostrzec w tym miejscu gołym okiem kilka nielicznych gwiazd.

Jego najjaśniejszą gwiazdą jest β Camelopardalis, której jasność obserwowana wynosi zaledwie 4,02 mag. Już przez mały teleskop można jednak dostrzec, że β Camelopardalis jest tak zwaną optyczną gwiazdą podwójną. Żółtawa gwiazda główna, odległa o ok. 840 lat świetlnych, i biało świecący towarzysz tylko pozornie znajdują się blisko siebie.

Historia

Holenderski teolog, astronom i kartograf Petrus Plancius zaprojektował w 1612 roku globus nieba, na którym znalazło się kilka nowych gwiazdozbiorów pozbawionych jasnych gwiazd.

Jacob Bartsch, który przejął ten gwiazdozbiór w 1624 roku, widział w żyrafie wielbłąda, na którym Rebeka jechała do swojego przyszłego męża Izaaka, drugiego syna Abrahama (Rdz 24). W starożytności uważano żyrafę za skrzyżowanie wielbłąda (głowa wielbłąda) z lampartem (cętki lamparta). Z tego powodu do dziś nosi ona łacińską nazwę Camelopardalis.