Metryczka
- Nazwa łacińska
- Musca (Mus)
- Najjaśniejsza gwiazda
- α Muscae (α Mus)
- Jasność względna
- 2,69 mag
- Katalog Hipparcos
- HIP 61585
- Powierzchnia
- 138 deg² (miejsce: 77 z 88)
- Rektascensja
- 11h 19m 26s do 13h 51m 08s
- Deklinacja
- -75° 41' 46'' do -64° 38' 17''
- Sąsiednie gwiazdozbiory
- Krzyż, Centaur, Kil, Kameleon, Ptak Rajski, Cyrkiel
Widoczność
Gwiazdozbiór: Mucha
Mucha jest gwiazdozbiorem półkuli południowej. Gwiazdozbiór ten jest okołobiegunowy względem bieguna południowego. Oznacza to, że jego gwiazdy znajdują się tak blisko bieguna niebieskiego, że oglądane z Sydney nigdy nie zachodzą. Gwiazdozbiór znajduje się tam zatem przez cały rok nad horyzontem. Jego najjaśniejszą gwiazdą jest α Muscae.
Gwiazdozbiór Muchy znajduje się bezpośrednio na południe od wyrazistego gwiazdozbioru Krzyża, dzięki czemu łatwo go odnaleźć na firmamencie. Już w XVI wieku Krzyż służył żeglarzom jako punkt orientacyjny. Jego gwiazdy tworzą krzyż widoczny gołym okiem.
Historia
Podczas gdy gwiazdozbiory półkuli północnej znane były już od starożytności i nawiązują do najróżniejszych mitologii, wiele gwiazdozbiorów półkuli południowej przez długi czas pozostawało bez nazwy. Zajęto się nimi dopiero w XVI wieku. W latach 1595–1597 holenderscy żeglarze Pieter Dirkszoon Keyser (starszy sternik) i Frederick de Houtman (brat kapitana) na zlecenie Petrusa Planciusa sporządzili podczas wyprawy mapę południowego firmamentu. Pod wpływem przeżyć z podróży do Indii Wschodnich nadali nazwy tuzinowi gwiazdozbiorów: Kameleon, Mucha, Ryba Latająca, Indianin, Żuraw, Ptak Rajski, Paw, Feniks, Złota Ryba, Wąż Wodny, Trójkąt Południowy i Tukan.
Obaj holenderscy żeglarze nazwali gwiazdozbiór pierwotnie Muchą. Miał on przedstawiać zdobycz sąsiedniego gwiazdozbioru Kameleona. Johann Bayer zrobił z niego w 1603 roku w swoim atlasie nieba Pszczołę (łac. Apis) i pod tą nazwą gwiazdozbiór był znany przez niemal dwa stulecia. Francuski teolog Nicolas-Louis de Lacaille, który przez całe życie zajmował się astronomią, geodezją i matematyką, w 1756 roku na swojej mapie nieba nazwał go znów Muchą („la Mouche”) i pozostał przy tej nazwie w wydanym w 1763 roku katalogu gwiazd „Coelum Australe Stelliferum”. Często mówi się, że chciał w ten sposób uniknąć pomylenia z gwiazdozbiorem Ptaka Rajskiego (łac. Apus). Nie ma jednak na to dowodów. W tym czasie na półkuli północnej, w pobliżu gwiazdozbioru Barana, istniał jeszcze gwiazdozbiór Muchy Północnej. Ten gwiazdozbiór dziś już jednak nie istnieje, dzięki czemu nazwę gwiazdozbioru południowego można było skrócić do Muchy.
